Evvela şunu belirtelim. Bilirsiniz, psikolojide çok farklı kişilik tipleri vardır ve bu  kişilik tiplerinin sevgiyi hissetme, yaşama biçimleri de elbette farklıdır. Hatta aynı kişilik tipine sahip iki insanın, diğer soyut kavramlarda olduğu gibi, sevgiye bakışı, anlayışı ve duyumsaması da farklı olabilir. Demem o ki, hiçbir insanın sevgi anlayışı ve yaşayışı diğer kişiye benzemez. Bu yazı, kişilik tipi farklılıklarını dile getirip sevgi gibi karmaşık duygunun -uç değil, vasat/ortalama tiplerde- nasıl anlaşılması ve yaşanması gerektiği üzerine kaleme alındı.   Bütün canlıların varoluşunun ve yaşayışının esasında sevgi vardır. Biz insanlar bu zor, karmaşık duyguyu nasıl anlamalı ve dışa aktarmalıyız. “Seviyorum” demek kolaydır. Zor olan, o sözün yükünü taşımaktır. Çünkü sevgi, iddiadan değil; bir istikamet meselesidir. İnsan sevdiğini merkeze alır, ona göre düşünür, ona göre yaşar. Bu yüzden sevgi, en çok davranışta görünür olur. Söz, ancak davranışla doğrulandığında anlam kazanır.   İnanç söz konusu olduğu gibi; insan, değer verdiğini söylediği hakikati ne ölçüde hayatına yansıtabilmektedir? Doğruluk, adalet, merhamet ve sabır… Bunlar sadece ahlaki kavramlar değil, aynı zamanda sevginin dışa vurumlarıdır. Bir insanın dili ile kalbi, kalbi ile davranışı arasında ne kadar uyum varsa, sevgisi de o kadar sahicidir.   Günlük hayatın akışı içinde bu uyumu korumak hiç de kolay değildir. İnsan, çıkarlarıyla ilkeleri arasında sıkışabilir; anlık arzularıyla uzun vadeli değerleri arasında savrulabilir. Tam da bu noktada sevgi, bir ölçü hâline gelir. İnsan kendine şu soruyu sormalıdır: “Söylediğimle yaşadığım aynı mı?” Eğer değilse, burada bir eksiklik değil, bir fırsat vardır. Çünkü fark etmek, dönüşümün ilk adımıdır.   Elbette insan kusursuz değildir. Hata yapar, yanılır, kimi zaman bildiğini unutur. Ancak insanı değerli kılan, hatasızlığı değil; hatasını fark ettiğinde yönünü yeniden tayin edebilmesidir. Sevgi, bu anlamda bir iddia olmaktan çok bir çabadır. Her gün yeniden kurulan, yeniden sınanan bir bağlılıktır.   Belki de asıl mesele şudur: İnsan kendine karşı ne kadar dürüst olabilir? Sevdiğini söylediği değerler uğruna neyi değiştirmeye hazırdır? Çünkü gerçek sevgi, insanı olduğu yerde bırakmaz; onu dönüştürür, olgunlaştırır ve derinleştirir.   Öyleyse sevgiyi sadece sözde aramak yerine, hayatta görünür kılmak gerekir. İnsan, kendi hayatına baktığında sevdiğini görebiliyorsa, doğru yoldadır. Aksi hâlde, söylenenler yankıdan öteye geçmez.   Çünkü sevgi, dile gelen bir iddia değil; hayatın bütünüyle verilen bir cevaptır. (Nasip olursa, çocukken bir kuzu ile aramızda oluşan sevgi bağını anlatırım.) Gence‘den selamlar…