Karne, takvim yapraklarından bağımsız bir duygudur. Okul koridorlarında yankılanan ayak sesleri, evlerde sessizce kurulan beklentiler, öğretmenler odasında biriken yorgunluklar ve idareci masasındaki ağır sorumluluk… Hepsi aynı kelimede düğümlenir: Karne. Öğrenci için karne, bir kâğıt parçası değildir. Bir yıl boyunca söyleyemediklerinin, anlayamadıklarının, bazen de cesaret edemediklerinin suskun özetidir. Kimi çocuk için gurur, kimi için göz ucuyla bakılıp çantaya saklanan bir mahcubiyettir. Çocuk bilir; hisler rakamlarla tam anlatılamaz. Veli için karne, çoğu zaman çocuğun başarısından çok kendi ebeveynliğine tutulan aynadır. “Yeterince yanında oldum mu?” sorusu ile “Elimden geleni yaptım” savunması arasında okunur satır araları. Kimi veli başarıyı yüksek sesle sahiplenir, kimi eksikliği sessizce yük hâline getirir. Oysa karne, tek başına bir çocuğun omzuna bırakılacak kadar basit değildir. Öğretmen için karne, vicdan ile ölçme arasına sıkışmış uzun bir emeğin kapanışıdır. Her notun ardında bir sabır, bir bekleyiş, bir iç sorgulama vardır. Bazı çocuklar dersi değil, kendini anlatmayı öğrenmeye çalışmıştır; öğretmen bunu bilir ama kalem her zaman kalbin bildiğini yazamaz. İdareci için karne, sadece sonuç değildir; denge arayışıdır. Öğretmen emeği, veli beklentisi ve öğrenci gerçeği arasında sessiz bir yürüyüştür. Karne günü, idareci için görünmeyen yüklerin en görünür olduğu andır. Toplum ise çoğu zaman uzaktan bakar. Başarıyı alkışlar, eksik görüleni fısıltıyla konuşur. Notları karakterle, zekâyla, hatta insanın değeriyle karıştırır. Oysa bir çocuğun değeri, satırlara sığmayacak kadar derindir. Belki de bu yüzden karne heyecanı, sevinçle kaygının aynı anda yaşandığı ender anlardan biridir. Asıl mesele, karnedeki rakamlar değil; geride kalan süreçte neyin anlaşılıp neyin eksik kaldığıdır. Keşke her karnenin arkasında görünmeyen bir cümle yazsa: “Bu çocuk değerlidir.” Hiçbir nota ihtiyaç duymadan.