Beyin bazen bulunduğu kafatasını terk eder. Hayır, anatomik olarak değil. Güvence olarak sanılan duvarlar, varoluş olarak… Çünkü insanın en büyük yolculuğu ayaklarıyla yaptığı değil, zihninin kaçtığı mesafedir. Bir gün aynaya bakarsınız. Yüzünüz oradadır ama zihniniz çoktan başka bir galaksiye göç etmiştir. Dünyanın gürültüsü konuşurken, beyniniz yıldızın sessizliğini dinlemektedir. İşte o an anlarsınız: Beyniniz firardadır. Firar, her zaman korkaklık değildir. Bazen en büyük cesaret, alışmış düşüncelerden kaçabilmektir. İnsanlık tarihi biraz da firari beyinlerin tarihidir. Newton'un eline elmanın düştüğü bahçeden çok daha uzağa kaçmıştı. Mevlânâ'nın kalbi Konya'da atarken düşüncesi sonsuzluğu dolaşıyordu. Leonardo'nun zihni aynı anda yüzyıllarca ilerisini görebilecek kadar gitmişti. Belki de bütün devrimler önce bir beynin sessizce kaçışıyla başladı. Çünkü evren, aynı düşünce insanı değil; farklı düşünebilen insanı büyütür. Kozmosa baktığımızda milyarlarca galaksi görüyoruz. Ama asıl gizem dışarıdaki evren değildir. İçimizdeki evrendir. İnsan beyni yaklaşık seksen altı milyar nörondan oluşuyor. Her nöron, görünmez bir yıldız gibi diğerine ışık gönderiyor. Belki de kafamızın içinde küçücük bir Samanyolu taşıyoruz. Belki düşüncelerimiz, sinaps dediğimiz görünmez köprülerde değil; zamanın henüz keşfedemediğimiz katmanlarında yolculuk ediyor. Kim bilir... Belki rüyalarımız başka boyutlardan gelen mektuplardır. Belki sezgilerimiz geleceğin yankısıdır. Belki "içime doğdu" dediğimiz şey, zamanın doğrusal olmadığına fısıldayan kozmik bir hatırlayıştır. Başlıyoruz... Evrenle. Sonsuz konuşmalar. Fakat zihnin en büyük ihtiyacı bilgi değildir. Sessizliktir. Çünkü sessizlikte düşünce büyür. Gürültüde yalnızca çoğalır. Beynimizin firar etmesi belki de bu yüzdendir. O, biraz sessizlik arıyor. Bir ağacın gölgesinde dinlenmek... Gökyüzünün mavi boşluğuna uzun uzun bakmak... Rüzgârın görünmeyen cümlelerini dinlemek... İnsanın ise onu sürekli geri çağırıyor: "Odaklan." "Yetiş." "Koş." "Daha fazlasını yap!" Oysa bazen hiçbir şey yapmamak, evrenle yeniden tanışmaktır. Felsefe bize "Kendini tanı." dedi. Bilim bize "Evreni keşfet." dedi. Belki asıl de aynı kapıya çıkıyordu. Çünkü insan kendini tanıdıkça evreni, evreni tanıdıkça kendini anlamaya başlıyor. Belki beynimiz firarda değildir. Belki bedenimiz, zihnimizin ulaşmak istediği yere henüz yetişememiştir. Belki bütün huzursuzluğumuz, ruhumuzun ışık hızında ilerlerken bedenimizin zamana mahkûm kalmasındandır. Sonra bir gece yıldızlara bakıyorsunuz. Bir yıldız sönüyor. Bir başkası doğuyor. Ve o anda fark ediyorsunuz: Evrenin kendisi bile sürekli yer değiştirirken, insan neden aynı düşüncede ömür tüketmek istesin? Belki de beynin firarı bir kaçış değil... Hakikatin çağrısına verilmiş sessiz bir cevaptır. Çünkü bazen insanın en güvenli yeri, hiç kimsenin cesaret edemediği düşüncelerdir. Ve belki de gerçek özgürlük, beynimizin geri dönmesi değil; onun peşinden yürümeyi öğrenebilmektir.